HomeEven voorstellenMijn paardenEerste kennismakingPaardensessies met kinderenSpeciale kinderenPsychomotoriekDiepgevoelige kinderenVolwassenenInspiratieochtendErvaringenBloesemremediesContactKostenLinks

Manon Koffeman
De Leuke 1a
7251 LL Vorden
info@paardenkind.nl
telnr.: 0575 779828
mobiel: 06 30433589


Created by CdWDesign
     Ga naar mijn facebook

Vanuit angst naar vertrouwen
Vandaag neemt onze zevenjarige zoon Dean na ruim twee jaar afscheid van zijn grote vriend Feykir en Manon.

Dean heeft een erg lastige start gehad en is na veel ziekenhuisbezoekjes en vervelende onderzoeken altijd een erg angstig, wantrouwend en onzeker jongetje gebleven. Hierdoor werd hij beperkt in zijn ontwikkeling, geluk en plezier. Reden genoeg om als ouders hulp te zoeken. Via zijn school zijn wij gewezen op paard en kind, waar wij gelijk erg enthousiast door raakte. De eerste kennismaking tussen Dean en Feykir was gelijk al heel bijzonder. Aarzelend, angstig, gespannen en op zijn hoede, zoals Dean kan zijn, stond hij van een afstandje naar Feykir te kijken. Manon vroeg hem of hij Feykir durfde te aaien, maar hier voelde Dean helemaal niets voor. En nog geen 10 minuten later stonden wij vol verbazing te kijken hoe onze zoon ineens zijn eerste grote angst overwon....hij verzamelde al zijn moed bij elkaar en ging Manon helpen om Feykir te borstelen. Vanaf dat moment heeft Dean, Feykir en Manon in zijn hart gesloten. Het was prachtig om te zien.

In de maanden die volgden overwon Dean zijn volgende grote angst, namelijk zijn angst voor honden. Sam de hond van Manon en buurhond Tjerk zijn inmiddels Dean's trouwe vrienden. Ruim twee jaar lang is Dean met heel veel plezier bij Paard en Kind geweest. De gesprekken met Manon en het rijden op Feykir hebben een zeer positieve invloed op Dean gehad. Angsten werden overwonnen, zijn zelfvertrouwen groeide en wij zagen Dean groeien en enorme stappen maken! Feykir en Manon hebben Dean zoveel geleerd en gegeven, waardoor wij nu vol vertrouwen kunnen zeggen dat hij klaar is om het nu zonder hun hulp te kunnen. Dankbaar, zelfverzekerd en trots maar toch ook een beetje verdrietig, zal Dean vandaag zijn laatste rit op Feykir maken. Het was een waardevolle, plezierige, leerzame en heel bijzondere ervaring!

Syndroom van down

Een klein jaar geleden is Max (8 jaar, met downsyndroom) bij Manon gekomen.

We hadden gelezen dat kinderen met een beperking er baat bij konden hebben om met een paard te werken. We wisten totaal niet wat we er van konden verwachten.

Max praat erg slecht en leeft vaak in zijn eigen wereldje.

Via de website; ‘paard en kind’ kwamen we bij Manon terecht.

Ze had nog niet eerder met een kind gewerkt zoals Max maar wilde het wel graag proberen.

Het bleek een succes te zijn. De eerste keer mocht Max meteen al paardrijden. Wij hadden niet gedacht dat hij dat gelijk zou willen; hij kijkt namelijk vaak eerst de kat uit de boom voordat hij iets gaat doen.

Maar hij straalt van oor tot oor als ik hem weer kom halen.

Hele verhalen heeft hij (helaas wel vaak in zijn taal, die ik overigens wel vaak begrijp), maar we zien dat hij er erg happy van wordt.

Samen met Manon gaan ze zijn grote vriend Feykir uit de wei halen om hem te borstelen en klaar te maken voor de rit.

Max doet alles na. Daarna de cap op en dan gaan ze samen op stap. Onderweg probeert Manon Max uit te dagen vragen te stellen, zijn handen los te laten of armen in de lucht te steken. Ze wijst hem ook op dingen om hen heen en Max vindt het allemaal prachtig en doet erg goed mee. Het leukste is toch wel als ze hard gaan. Hij vindt niets eng. Je ziet gewoon dat hij ontspant en begint te kletsen. Als ze terug komen is er ook weer een heel ritueel van het afzadelen en eten geven en terug in de wei zetten.

Ik (moeder) breng hem altijd maar van Max mag ik eigenlijk meteen weg gaan. Het is echt zijn ding samen met Feykir en Manon. Erg leuk om te zien dat ze met z'n drieën een band hebben.

Max gaat er altijd met veel plezier naar toe en roept Feykir al als we de weg inslaan richting Manon.

Feykir is echt zijn vriend. Hij voelt zich enorm op zijn gemak en heeft totaal geen boze buien. Max kan namelijk, als iemand iets van hem vraagt, nog wel eens reageren van " hou eens op”, of “ga weg" maar niets van dit hoor je tijdens hun samen zijn. Hij geniet volop.

Wij zijn allemaal zeer tevreden en Max is enorm blij.


Gepest


Al enige tijd vonden we dat onze dochter Dagmar, toen 9 jaar, niet goed in haar vel stak. Ze wilde niet meer naar school, voelde zich vaak gepest en slachtoffer van bepaalde kinderen in haar klas. Behalve dat we met school een aantal afspraken hebben gemaakt, waren we van mening dat we ook zelf actie moesten gaan ondernemen om Dagmar meer weerbaar en zelfverzekerd te laten zijn. Via via kwamen we in contact met Manon en haar aanpak met haar paarden. Dagmar wilde altijd al graag op paardrijden, dus dit was de ideale combinatie van het nuttige met het aangename! Wat ons ook aanspreekt, is het feit dat Manon zelf leerkracht is geweest. Dat heeft het voordeel dat ze zich, in het geval van Dagmar, ook kan verplaatsen in de dynamiek van een klas. Bovendien zorgt dat ervoor dat Manon een pragmatische aanpak heeft, wat wij prettiger vinden dan een traject met bijvoorbeeld een psycholoog.

Dagmar gaat met ontzettend veel plezier naar Manon, en natuurlijk naar de paarden. Een uur volop aandacht, veilig en vertrouwd haar verhalen kunnen doen en spelenderwijs leren om zelf ‘te leiden’.

Nu, een klein jaar verder, zijn we heel blij en trots hoe het nu met Dagmar gaat. Ze zit prima in haar vel, is vrolijk en –ook belangrijk- wordt (of voelt zich) niet meer geplaagd. Ze gaat weer probleemloos naar school en heeft het ook naar haar zin. Op school is deze verandering niet onopgemerkt gebleven, ook daar is opgevallen hoe rustig en meer in balans Dagmar nu is. We zijn dan ook erg blij dat we dit traject met Manon in zijn gegaan.

Dagmar bouwt nu langzaam af en zal Manon en de paarden zeker gaan missen!

We kijken met veel plezier terug en vol vertrouwen vooruit!

Manon, erg bedankt voor jouw inzet en begeleiding van Dagmar en het zelfvertrouwen wat je haar weer hebt gegeven. Ik kan iedereen aanraden om met Manon samen te werken voor zijn/haar kind. Het is een leuk en leerzaam traject, veilig en plezierig.

Dagmar:

“Ik vond het heel erg leuk , ik heb er veel van opgestoken en het heeft me ook geholpen. Ik kan veel beter voor mezelf opkomen, ik heb geen ruzie meer en van het paardrijden heb ik ook veel geleerd”.


Naar binnen gekeerd


Amber ( 6 jaar), onze dochter is nu ruim een jaar vol enthousiasme met Manon en haar IJslandse paarden aan het werk. Amber wilde al heel graag op paardrijden, maar wij vonden haar te jong om bij een manege te rijden en stelden dit regelmatig uit. Op een gegeven moment merkte ik aan Amber dat zij zich terugtrok en moeite had om haar gevoel te uiten. Door de combinatie die Manon kan bieden, spelenderwijs bezig zijn met de IJslandse paarden en een stuk coaching betreffende de persoonlijke ontwikkeling leek ons dit het proberen waard. Al snel zagen we dat Amber steeds meer van zichzelf ging laten zien.

Ze durft nu aan te geven wat zij wel en niet wil en daarmee is zij een stuk assertiever geworden dan voorheen. De omgang met de paarden geeft haar meer zelfvertrouwen. Amber is een perfectionist en ook hierin heeft zij een stap gemaakt. Ze heeft geleerd dat niet alles perfect hoeft te gaan, maar dat je dan nog steeds kan bereiken wat je graag wilt. Als Feykir, 1 van de IJslandse paarden even niet doet wat zij op dat moment wil en als zij het daarna toch voor elkaar krijgt, heeft er bij Amber voor gezorgd dat ze het perfectionisme beter los kan laten en dat ze meer vertrouwen heeft gekregen in haar eigen kunnen.

Als circusartiest op het paard bezig zijn vind ze geweldig en natuurlijk super stoer! Hierbij komt ook weer het vertrouwen in eigen kunnen om de hoek kijken. Tijdens de persoonlijke coaching, laat Manon haar inzien hoe ze een draai kan geven aan haar eigen leven, hoe voelt zij zich in bepaalde situaties, hoe gaat ze daarmee om en hoe kunnen wij als ouders zijnde daarop inspelen. Dit zijn mooie leermomenten! Elke keer kijkt ze er weer naar uit om naar Manon te mogen gaan en vol enthousiaste verhalen en energie komt ze weer thuis.

Steeds meer zelfvertrouwen

Ik weet nog wel dat ik het de eerste keer in het begin erg spannend vond, omdat ik mezelf moest openstellen voor iets nieuws en mijn problemen aan iemand moest/mocht vertellen aan iemand die ik nog niet kende. Maar al snel bleek het helemaal niet zo eng te zijn en voelde ik me erg op mijn gemak.

Elke keer als ik weer naar Manon toe mocht was ik blij en had ik er zin in. Het was van mij een leuke manier om dingen te leren over mezelf en mijn problemen. Ook voelde het soms als iets onbewust; ik heb niet bewust door gehad dat ik geholpen werd en aan mezelf werkte.
Wat ik nog weet is dat ik de dag voordat ik weer naar Manon zou gaan op de grond ben gevallen, een gekneusde arm had en een knie die open lag. Ik was erg bang dat ik de volgende dag niet naar Manon kon gaan, maar ik wilde zo graag weer een keer naar haar en de paarden toe dat ik doorgezet heb en uiteindelijk toch nog gereden heb op Feykir.
Nog iets wat ik nooit zou vergeten is dat ik een keer bij Manon kwam en ze mij vertelde dat ze een nieuw paardje had, Skeggur, en dat ze het leuk zou vinden als we een buitenrit zouden maken. Wat ik natuurlijk nooit verwacht had is dat ik dan op Skeggur zou mogen; dat zag ik eerlijk gezegd ook totaal niet voor me want ik ben iemand die snel bang word en vaak in paniek raakt, dus op een nieuw paardje een buitenrit maken was toch wel spannend. Maar tegelijkertijd gaf het me ook enorm veel zelfvertrouwen omdat ik de eerste was die op hem een buitenrit mocht maken, want blijkbaar deed ik dan toch iets goed als iemand mij haar nieuwe paardje toevertrouwd.
Door de buitenrit ben ik me die dag erg goed gaan voelen, en eigenlijk kan ik wel zeggen dat dat me ook nu nog erg helpt. Het gaf me zelfvertrouwen en liet me inzien dat ik veel meer in mijn mars had dan ik zelf dacht.
Rekenen was ook een van mijn problemen waar we aan zouden werken. Bij Manon was het voor het eerst dat ik het helemaal geen probleem vond om te rekenen; ik vond het best leuk om te doen eigenlijk. Ik merkte ineens dat ik het eigenlijk ook best kon.

Het heeft me erg geholpen om meer zelfvertrouwen te hebben, te ontdekken dat ik meer kan dan ik dacht en ik heb geleerd meer dingen te durven doen.

Groetjes
Vonne Hageman
16 jaar

Verhaal van Jeffrey

Ik kom bij Manon omdat ik meer zelfvertrouwen wil krijgen. Ik doe hier dingen met paarden waarvan ik dacht dat ik ze eigenlijk niet durfde: zoals rijden zonder zadel en hoofdstel in draf en galop. Verder doen we gezelschapsspelletjes binnen. Ik leer hier dat ik het beste altijd eerlijk kan zijn ook al durf ik dat soms niet maar ik probeer het toch. Anders krijgt Manon geen vertrouwen in mij omdat ze dan niet weet of ik de waarheid spreek. Ik kan met Manon wel alles bespreken en we hebben altijd wel lol en het is gezellig. Wat ik ook geleerd heb is om mensen aan te kijken; dit vond ik vaak spannend. Nu gaat dat bij Manon altijd vanzelf.
Ik help haar ook met de paarden bijv. als ze moeten eten of terug naar de stal moeten. Ook zetten we samen dan een stuk gras bij voor de volgende dag. Ik heb het idee dat ik rustiger ben geworden en eerlijker. Ook heb ik meer zelfvertrouwen. Soms word ik gepest op school. Ik heb geleerd om dit zoveel mogelijk te negeren en gewoon weg te lopen; er dus niet op in gaan.
Groetjes van Jeffrey.

Verhaal van Alex

Ik ben 2 jaar geleden voor het eerst naar Manon gegaan omdat het voor mij lastig is om een sport te beoefenen vanwege mijn stoornis. Op school had ik het ook niet zo fijn en ik had weinig vrienden.
Ik heb altijd een hele fijne tijd bij Manon gehad omdat zij mij geleerd heeft hoe ik beter met mijn stoornis om kan gaan. Ook heeft ze mij geleerd hoe ik beter met andere kinderen om kan gaan. Ik kan nu beter met andere kinderen omgaan. Ik heb veel met manon gepraat en zij heeft mij daar goed mee geholpen.
Ook toen ik naar de middelbare school ging en er voor mij veel dingen anders zouden gaan, heb ik hele fijne gesprekken gehad met Manon, dit heeft mij heel erg geholpen zodat het nu best heel goed gaat op school.
Daarnaast heb ik ook altijd heel fijn met de paarden gewerkt en veel over ze geleerd. Ik kon mij in de loop van de tijd steeds beter concentreren en ik voelde me heel erg fijn met de paarden omdat ik voelde dat ik gewaardeerd werd om wie ik ben.
We hebben ook heel veel spelletjes in het huis gedaan waardoor ik geleerd heb dat het niet belangrijk is om te winnen, maar dat je wel van een spelletje spelen kunt genieten.
Ik ben nu gestopt bij Manon omdat ik denk dat het voor mijn leeftijd nu niet meer stoer is en omdat ik het gevoel heb dat ik klaar ben en weer verder kan gaan met mijn leven. Soms mis ik het nog wel maar ik kan altijd terug komen bij Manon.
Manon dank je wel voor alles, doe de groeten aan de paarden en aan SAM!!
Alex.


Zeker in het leven

Onze dochter is nu ongeveer een jaar met Manon en haar paarden aan het werk. Wij hebben haar zien veranderen van een meisje wat erg in zichzelf gekeerd, was tot een beginnende puber die met veel meer zekerheid in het leven staat. Ze is duidelijk meer geaard en is minder angstig geworden.
De paarden hebben haar veel gegeven en geleerd maar ook de sessies wanneer het weer te slecht was om buiten wat te doen, en Manon en zij noodgedwongen binnen bleven, waren helend en leerzaam.
Wij hebben een duidelijke groei gezien en zien dit eigenlijk nog steeds vooruit gaan. Bijzonder om te zien wat Manon en haar paarden voor kinderen kunnen betekenen.
Aranka
“Ik vind het heel erg leuk om bij Manon te komen en op de paarden te rijden en het heeft mij ook geholpen met mijn verlegenheid. En als het regent binnen in de stallen de paarden te borstelen of binnen in huis spelletjes te doen.”
Sterre

Alleen maar genieten

Hallo mijn naam is Lieke, en ik rijd al best lang paard bij Manon. Ik vind het heel leuk om paard te rijden,vooral omdat de paarden zo rustig en heel lief zijn. We gaan lekker het bos in en dan doen we allemaal leuke dingen , zoals galopperen draven en commando’s geven. Als we klaar zijn dan gaan de paarden naar de schuur, waar ze dan meestal nog iets te eten krijgen. Ik leer heel veel van het paard rijden ,en ik hoop dit nog heel vaak bij Manon te kunnen doen.. groetjes lieke


Broertje overleden

Een tijdje geleden ging voor Fay een grote wens in vervulling: haar broertje Ruben werd geboren. Zelf
was ze toen bijna 6 jaar. Maar het liep helaas anders dan we dachten: na 11 weken stierf haar broertje plotseling aan wiegendood en was ze weer enig kind. Op dat moment praatte ze bijna niet over Ruben. Daar maakten wij ons wel zorgen over. We konden ook niet aan haar merken dat ze verdriet had om het verlies. Toch kregen we na een aantal maanden signalen van school dat Fay boos deed tegen vriendinnetjes en naderhand erg moest huilen. Ze vertelde dat het door Ruben kwam. Voor ons aanleiding om meteen een afspraak te maken met Manon.
Fay heeft intens genoten van de bezoeken aan Manon. Ze hebben over Ruben gepraat, foto’s van hem bekeken en natuurlijk veel met Feykir gewerkt. Gelukkig bleek al snel dat het met Fay goed ging. Als ze aan Ruben dacht, voelde ze zich blij en moest ze denken aan de mooie momenten die ze zich nog heel goed kon herinneren. Voor ons een hele geruststelling dat Fay goed in balans bleek te zijn.
Daarna heeft Fay nog verder gewerkt met Feykir om te leren omgaan met een lastige karaktereigenschap. Fay verwacht namelijk van zichzelf dat ze nieuwe dingen meteen heel goed kan. En omdat ze bang is dat dit niet gaat lukken, ontwikkelt ze faalangst. Daarom liet Manon haar met de clickermethode iets nieuws leren aan Feykir. Fay ontdekte dat hij het soms gewoon (nog) niet begreep of dat het een aantal keer duurde voordat hij deed wat haar bedoeling was. Zo zag ze in dat het heel normaal is dat je iets eerst moet leren en dat je iets nieuws niet zomaar hoeft te kunnen.
Het gaat nog steeds prima met Fay. We zijn blij dat we met haar naar Manon zijn gegaan en hopen dat Feykir nog veel andere kinderen net zo goed kan helpen als hij Fay heeft geholpen.


Lieve Feykir

"In het begin moest ik even wennen. Zo'n groot en sterk paard. Maar al snel merkte ik dat je het aanvoelt dat je met mij voorzichtig aan moet doen. Daarom kan ik je als de les begint altijd goed borstelen. En als ik op je rijd met Manon lopend naast ons, ben je ook rustig en lief. Of als ik kunstjes op je rug doe zoals achterover liggen of met de handen los. En nu ik met teugels heb geleerd helemaal alleen op jou te rijden, ben ik reuze trots omdat je zo goed naar mij luistert. Je bent een heel lief paardje. Daarom krijg je van mij aan het einde van onze ritjes altijd wat lekkers. En daarna mag je weer bij je vriendjes in de wei staan.
Dag Feykir, tot de volgende keer!"
Rosalie
 

Angst voor het onbekende

We gingen met Kiki in eerste instantie naar Manon met als doel om meer gevoel bij paarden te krijgen. Ze zat al een periode op paardrijden in een manege, maar wij als ouders hadden niet echt het gevoel dat zij dit leuk vond en zij geen verbintenis met het paard voelde.
Na een eerste gesprek met Manon kwam dit maar ook al snel faalangst ter sprake en de pesterijen op haar vorige school. De pesterijen hebben ook voor een stuk onzekerheid gezorgd. Kiki was ook niet bepaald een meisje die zich helemaal uit en alles vertelt. We wisten als ouders niet wat er allemaal in dat koppie omgaat.
Manon zag het zeker als een uitdaging om met Kiki te werken. Er was direct een klik tussen beiden en wij als ouders hadden aan het gesprek niets meer toe te voegen. Kiki zat op de praatstoel en vertelde over van alles en nog wat.
Na een aantal sessies krijgen we meer grip op de situatie en kan Kiki ook beter haar gevoel uiten. Dit is ook zichtbaar tijdens de paardrijlessen in de manege, ze geeft de pony meer complimentjes en laat duidelijk zien wat ze wil.
Ze vind het werken met Manon en haar IJslanders geweldig en spannend. Zowel Kiki als ouders genieten hiervan. Na een gezamenlijke les laat Manon ons zien wat Kiki zoal geleerd heeft. Wat wij prettig vonden te ervaren was dat Kiki haarzelf kon zijn ook in ons bijzijn. Kiki leert tijdens de lessen steeds een beter haar grenzen te verleggen en is niet meer zo angstig voor het onbekende, ook is ze evenwichtiger. Ze neemt de stap wat makkelijker om dingen in het dagelijks leven uit te proberen en houdt zich minder vast aan haar vertrouwde en veilige omgeving. Zelfs de logeerpartijtjes gaan beter en verlopen ontspannen. We merken ook dat Kiki meer voor haarzelf opkomt naar ons toe. Ze geeft ons eerder het gevoel dat het wel goed zit en neemt de twijfel, wat soms ook angst is bij ons, die er nog zit bij ons weg.
Ze geeft meer tegengas en laat zich niet meer zo snel beïnvloeden door ons en anderen. Kiki krijgt haar sterke wil weer terug, die ze ook had als peuter. Deze sessies zijn niet alleen voor haar een goed leer, maar ook wij als ouders leren er veel van. We krijgen geregeld een spiegel voor onze neus. Manon super bedankt, je bent een kanjer.

Eline
De moeite waard zijn!

“Ik
vond het fijn bij Manon. Ik reed bij haar op Feykir om zelfvertrouwen te krijgen en het is gelukt! Ik merk het aan mijn vrienden. Ze zeggen: wat durf jij ineens veel.” – Eline, 8 jaar
Eline is een prachtig kind. Ze is slim, taalgevoelig, creatief, gastvrij, vriendelijk en zorgzaam. Ze heeft het alleen zélf nog niet helemaal ontdekt. Ze vindt dat ze vaak niet goed genoeg is, is oprecht verbaasd over haar goede rapport op school, denkt dat kinderen liever met iemand anders spelen. Ze is te gevoelig voor de emoties en behoeften van anderen. Die komen rechtstreeks bij haar binnen en daar voelt ze zich geweldig verantwoordelijk voor. Wat we haar zo graag gunnen, is haar grens ontdekken en aangeven, ruimte voor zichzelf creëren en ervaren dat ze prachtig is zoals ze is. Met die vraag zijn we naar Manon gegaan. Zij zette Feykir in om Eline verder op weg te helpen. Met oefeningen in leiderschap, balans, durf. Met gesprekken over wie ze is, wat ze ervaart. En het helpt. Eline heeft duidelijk een drempel genomen. Ze staat steviger, is beter in balans, durft meer van zichzelf te laten zien. Ze heeft beter zicht op haar bagage en gaat verder op levensreis. In haar achterhoofd weet ze: ik kan altijd nog eens op bezoek gaan bij Manon en Feykir.


Stress door pesten

Hallo, ik ben Luuk. Ik ben naar Manon gegaan omdat ik last had van stress. Op school zeiden een aantal jongens vervelende dingen tegen mij waardoor ik me heel slecht voelde. Doordat ik naar Manon ben gegaan voel ik me al een stuk beter. Ik heb veel met Manon gepraat en dat hielp. Hierna trok ik me minder aan van de jongens en ze heeft me ook geholpen samen met de paarden. Want je gaat paardrijden en daardoor voel ik me een stuk beter. Ik ga soms nog naar Manon toe en vind het erg leuk! En nog bedankt Manon!
Opgewekt en vol zelfvertrouwen

De eerste keer dat Julian op een paard zat, was tijdens een weekendje weg. Op de pony van de eigenaar mocht hij een rondje lopen. Als een ander kind stapte hij af; Opgewekt en vol zelfvertrouwen.
Paarden leren je als geen ander werkelijk contact maken. Niet alleen met een ander, maar juist ook met jezelf. Bij Manon hebben we een adres gevonden, waar Julian vanuit deze overtuiging leert paardrijden.
De eerste keer dat Julian kennis maakte met Feykir was opnieuw zo bijzonder. Hij zat op z’n rug en je zag aan z’n gezicht en lichaamstaal dat hij ontspande en bij zichzelf kwam. Als zijn moeder was ik ontroerd en blij en trots hem zo te zien. Sindsdien is het helemaal aan tussen Julian en Feykir en niet te vergeten, Manon.
Een les begint met het verzorgen van het paard. Dit is het moment dat Julian echt contact maakt met Feykir en Manon. Manon praat met Julian over de dingen die hij ziet en beleeft, maar geeft ook aan wanneer hij zich moet concentreren op het paard. Na het verzorgen gaat Julian paardrijden. Manon heeft verschillende oefeningen waarbij balans en aandacht centraal staan. Bijv. Met losse handen rijden, met ogen dicht rijden, initiatief nemen, balansoefeningen etc. Na het rijden doet Manon oefeningen met Julian. Soms met paard, maar ook vaak binnen met spelletjes en tekenen.
Hij verheugt zich iedere keer ontzettend op het weerzien en heeft sinds het begin van de sessies een enorme ontwikkeling doorgemaakt. In zelfbewustzijn, zelfvertrouwen, maar ook zijn motoriek is sterk verbeterd.


Faalangst

“Eerst was ik heel onzeker en werd snel boos op mezelf, maar sinds ik bij jou ben gaat het veel beter met mij! Dat komt door jou en Feykir. Bij jou is het leuk. Het zijn de liefste paarden van de hele wereld en jij bent ook heel lief“, aldus Jet.
Onze lieve, leuke Jet kon niks, althans, dat was haar mening. Ze begon liever nergens aan, zodat ze het in ieder geval ook niet fout deed. Faalangst. Op school en in haar vrije tijd, overal kwam het terug en tegen alles zag ze op.
Na de eerste sessie bij Manon echter kon ze bijna niet wachten tot de volgende. De combinatie van de persoonlijkheid van Manon en de manier waarop zij de kinderen laat samenwerken met haar paarden maakten van Jet een ander kind. Zij is nu meer in balans, staat sterker in haar schoenen en is zelfs een hobby gaan uitoefenen. Jet vindt nu dat ze er mag zijn. Als moeder van Jet merk ik dat ze “lichter” aanvoelt en meer geniet van het leven!


Uit balans door ziekte in de familie

Onze zoon Teun is 6 jaar.
Hij is vorig jaar naar Manon gegaan omdat in die periode mijn zusje heel ziek werd. Dit greep hem erg aan, hij is altijd een druk kind geweest, maar hij werd eigenlijk steeds drukker en vooral agressief.
Het is het type ruwe bolster, blanke pit. Hij kon niet goed zeggen wat hem dwars zat en omdat wij ook veel zorgen hadden konden we hem niet echt helpen.
Bij Manon kon hij vertellen wat hem dwars zat en hij genoot van de persoonlijke aandacht die hij van haar kreeg. Ook de paarden vond hij geweldig. Hij merkte al snel dat, als hij rustig bleef, Feykir hem veel beter verdroeg dan wanneer hij opgewonden en druk was.
Ook de spelletjes die Manon met hem deed (oa. de luie acht) vond hij leuk. Zijn motoriek is veel beter geworden en hij staat nu een stuk rustiger en bedachtzamer in de wereld.
Wij zijn heel blij met de hulp die Manon Teun geboden heeft. De wetenschap dat als Teun behoefte heeft om met Manon of Feykir te praten, hij maar hoeft te bellen, geeft hem een bijzonder veilig gevoel.

Liesbeth Velders-Strik

Moeite met de behoeftes van anderen

Sam heeft een uitstraling waar je vrolijk van wordt. Door zijn grote enthousiasme zorgde hij ervoor dat hij snel in het middelpunt van de belangstelling stond. Vaak verloor hij daarbij de behoeftes van anderen uit het oog, waardoor hij vaak heel verdrietig reageerde en teleurgesteld kon raken als hij door zijn omgeving gecorrigeerd werd, zowel thuis als op school. Hij ging daarbij twijfelen aan zijn eigen kwaliteiten.
Manon heeft aan de ene kant Sam geholpen om met behulp van Feykir hem te laten voelen wat het effect is van zijn gedrag en laten inzien dat het juist waardevol voor jezelf is om ook rekening te houden met behoeftes van de ander. Aan de andere kant heeft ze ons als ouders ook handvatten meegegeven om uit de negatieve spiraal van corrigeren en straffen te komen naar een situatie van complimenteren en belonen. Door zowel de échte aandacht die Sam heeft gekregen van Manon tijdens de sessies en de échte aandacht die we als ouders thuis hebben gegeven is Sam al na twee (!) sessies zoveel harmonieuzer geworden en is de sfeer in huis heel erg verbeterd. Ook Sam’s leerkrachten waren aangenaam verrast bij het zien dat Sam veel rustiger was geworden en eigenlijk nooit meer ruzie maakte op school.


Rouwverwerking

Onze dochter Silke van 9 jaar, had een “gat in haar hart “. Zo omschreef zij haar pijn nadat onze hond Gijs was overleden. Gijs was haar allerbeste vriend , haar knuffelkont en rustpunt. Deze liefde was wederzijds. Toen Gijsje van ouderdom overleed raakte dit Silke enorm. Ik heb , vanuit mijn werk maar ook persoonlijk, ervaring met rouw-/verliesverwerking en vind dit zelf een heel natuurlijk proces.
Liefdevolle aandacht, vertrouwen en veel tijd, dat is nodig om weer te helen.
Voor Silke werd het steeds moeilijker. Op school liep het niet lekker en ze wilde op een gegeven moment niet meer naar school toe. Alles en iedereen was stom en dat kenden wij helemaal niet van haar. Regelmatig kwam ik op school om te praten. Het was duidelijk, Silke zat echt niet lekker in haar vel. Ze uitte veel boosheid en met name naar school toe. Ze voelde zich niet begrepen en haar hoofd zat zo vol en altijd maar doorgaan met leren…..het vergde enorm veel energie.
Ze werd op school soms echt brutaal en eigenwijs en vooral heel boos en later thuis kwamen dan de tranen.
Het deed haar verdriet omdat ze dan zo boos en lelijk had gedaan. Dan zei ze dat ze naar Gijs wilde en dat ze naar boven wilde , naar de hemel. Ze kon er niet meer over praten. Wij hadden op een gegeven moment het gevoel dat ze hier ondersteuning bij nodig had. Ik ging samen met Silke naar iemand toe om te praten, ik had hier goede ervaringen mee. Silke gaf een half uur van te voren aan niet meer mee te willen. Enfin….toch gegaan, maar ze gaf boos te kennen niet over haar gevoelens te willen praten en al helemaal niet over Gijsje. Dat had toen dus weinig nut en zin. Ik had van mijn vriendin de tip gekregen om eens op de site van paard en kind te kijken. Het sprak ons gelijk aan, vooral omdat Silke helemaal gek van paarden is.
Ik liet Silke de site zien en ze reageerde direct met “daar wil ik heen”. Wij hebben contact gelegd met Manon en Silke kon komen om kennis te maken. Silke kreeg al snel vertrouwen in Manon en in Feykir en ze vond het heel fijn om elke week te mogen gaan. Ook kreeg Silke druppeltjes (bloesemremedie), die haar ondersteunden in haar gevoeligheid. Het helpt haar o.a. om haar boosheid los te laten en haar gevoelsleven te versterken, het versterkt haar zelfvertrouwen.
Zelf zegt ze dat het haar goed helpt. Na een aantal keren begon Silke meer rust te voelen en kon ze weer over Gijs praten, ook thuis. Er was duidelijk een verandering gaande. Silke had iets geblokkeerd en daar kwam nu weer ruimte in. Het praten over haar gevoelens ging geleidelijk maar had direct resultaat, ook op school.
Silke vindt het fijn om Feykir zijn lekkere harige vacht te voelen, om samen te rijden. Met Manon nadien spelletjes te doen die leuk zijn, maar ook helpen om gevoel en ratio weer meer in balans te krijgen.
Silke voelt zich weer een heel stuk beter. Ze zegt dat het gat in haar hart nu heel anders aanvoelt, het voelt rustiger en fijner. Gijs heeft een plekje in haar hart gekregen.
Ik ben heel blij dat ik naar Silke geluisterd heb toen ze zelf aangaf dat ze naar Manon en Feykir wilde. Voor haar voelde het goed aan en hier hadden wij als ouders vertrouwen in.


ADD en ADHD

Hallo, ik ben Marieke en zit in Groep 8.
Ik ben bij Manon omdat ik me niet zo goed kan concentreren en ADD heb. We doen vanalles als ik bij Manon ben; zowel binnen als buiten. Ik rij paard op Feykir. Daar leer ik van om me goed te concentreren. Binnen doen we ook allerlei dingen zoals de houten luie 8. Deze doe ik vaak om mijn 2 hersenhelften in mijn hoofd goed te laten samenwerken en ik word er ook rustig van.
Ik vind het super leuk hier omdat we allemaal gezellige dingen doen en het helpt me. Dat was het.

Concentratie problemen

Verhaal van Paulina ( 8 jaar )
Elke week ben ik weer blij als het vrijdagmiddag is, dan mag ik paardrijden op Feykir en Manon is mijn paardrijdjuf.
Eerst begroeten we de paarden en halen we Feykir uit de wei.
In de schuur ga ik dan Feykir voorlezen.
Feykir krijgt een borstelbeurt en de hoeven krabben we schoon.
Dan gaan we met of zonder zadel rijden, of Manon bedenkt iets anders, galopperen, balans oefeningen soms met een blinddoek voor mijn ogen dat vond ik spannend!, figuren rijden, draven of een circusvoorstelling maken, maar het kan ook een lange boswandeling zijn.
Zo ziet de les er elke week anders uit maar wel met een vaste structuur, het is altijd leuk !
Tijdens het paardrijden praat ik met Manon over van alles en nog wat. Ik vind het fijn, Manon begrijpt me goed, en samen hebben we veel lol.
Dat helpt me om goed te ontspannen.
Het laatste half uurtje gaan we nog wat concentratieoefeningetjes doen, soms een spel met knikkers of met kleurpotlood/wasco en papier een echt kunstwerkje maken, waarin je altijd de luie acht kunt vinden.
Echt, de tijd gaat super snel! Voor ik het in de gaten heb, moet ik weer afscheid voor een weekje van Feykir, Sammie de hond, de poesjes Sien en Mees en Manon nemen...


Ontkennen van eigen kracht

Toen wij een tijdje geleden bij Manon begonnen zat Lars (11 jaar) niet lekker in zijn vel. Hij had erg veel moeite met afscheid nemen, voelde zich vaak alleen en had veel last van buikpijn. Door deze klachten miste hij veel van school, hij was er letterlijk ziek van. Hij was al door de hele medische molen gehaald en niemand kon wat vinden.
Al gauw voelde Lars zich erg op zijn gemak bij Manon, maar vooral ook bij Feykir. Het was mooi om te zien hoe een heel gevoelig en onzeker mannetje zich langzaam begon te ontspannen. Elke week keek hij uit naar zijn ontmoeting met dit bijzondere tweetal. Bij Manon kon hij zijn "ei" kwijt en liet zij hem inzien dat hij veel sterker was dan hij dacht. Bij Feykir vond hij het vertrouwen in zichzelf weer terug en durfde hij stappen te nemen die hij zonder Feykir misschien wel nooit had durven nemen. Als voorbeeld; jarenlang durfde Lars in pretparken nergens in. Tegenwoordig gaat meneer in alle attracties en kan hij er geen genoeg van krijgen.
Manon gaf Lars ook druppeltjes tegen heimwee wat er uiteindelijk in resulteerde dat hij met school op natuurweek is gegaan en in de zomervakantie voor het eerst in hele lange tijd bij zijn opa heeft gelogeerd. Helemaal alleen zonder zijn twee zusjes.
De laatste tijd gaat zijn ontwikkeling zo snel dat ik als moeder wel eens moet toegeven dat hij toe is aan nieuwe uitdagingen, maar ik soms nog niet.
Al met al heeft ons bezoek aan Manon ons hele gezin veel rust gebracht en een kind dat veel beter in zijn vel zit en dat ook beter om kan gaan met veranderingen en tegenslagen.


Scheiding ouders

Verhaal van Sarah (9 jaar)
Ik ben naar Manon toegegaan omdat ik verdrietig was en soms nog een beetje. Ik was verdrietig omdat mijn ouders zijn gescheiden en mijn vriendinnen mij buiten sloten. Ook was ik bang in het donker en dacht dat iemand mij bij mijn enkels zou pakken. En ik was bang voor een paard maar nu vind ik het heel leuk en heb ik meer zelfvertrouwen.
Ik wilde graag dat Manon mij als een lief meisje zag en durfde dan niet te vertellen dat ik ruzie met mama had gemaakt en dat het mijn schuld was. Maar Manon vond dit niet erg en daarom durf ik nu meer te vertellen. We doen veel spelletjes met knikkers, ballonnen, tekenen op muziek en met twee handen. Ook kreeg ik een flesje met bloemen erin. Ik heb zelf twee bloemen uitgekozen die te maken hebben met liefde en bescherming.
Manon is altijd lief en heeft me goed geholpen. We gaan vaak over mij praten en dat maakt mij heel bijzonder.


Overlijden vriendinnetje en scheiding ouders

Verhaal van Jaël (13 jaar)
Ik ga naar Manon omdat mijn ouders gingen scheiden en omdat ik naar de middelbare school ging en ik me best onzeker voelde. Ook is er een meisje (Robin) uit mijn hockeyteam overleden aan kanker.
We (Manon en ik) hebben veel dingen gedaan. Bijv. dat je je ogen dicht moet doen. Manon vertelt dan een verhaaltje en dan ga je je voorstellen hoe dat eruit ziet en dat vertel je dan (visualiseren) Ik vind het ook erg leuk om paard te rijden. Dat helpt ook tegen onzekerheid omdat je de leider moet zijn bij een paard omdat hij anders zo maar gaat doen waar hij zin in heeft. In het begin kon ik dit niet zo goed maar nu gaat het veel beter omdat Feykir veel beter naar mij luistert omdat ik wel lief maar ook duidelijk ben. Ik leer er heel veel van om naar Manon en de paarden te gaan. Ik voel me een stuk beter en zelfverzekerder. Dat merk ik op school. Ik durf vaker wat te zeggen en durf ook mezelf te zijn. Ik voel me ook minder verdrietig over de scheiding. Eerst dacht ik dat het een beetje mijn schuld was maar met behulp van Manon ben ik erachter gekomen dat dit niet zo is.


Panische angst voor honden

Hier ziet u onze zoon Robert die bang was voor honden!
Robert was sinds zijn tweede jaar erg bang voor honden door een vervelende ervaring met een hond. Altijd als we buiten waren was hij op zijn hoede. Steeds maar om zich heen kijken of er misschien een hond in de buurt was. Als dit zo was, hij zag ze veel eerder als wij, stopte hij met waar hij mee bezig was, blokkeerde en raakte in paniek als de hond erg dichtbij kwam. We dachten dat het tijd nodig had, dat het dan wel minder zou worden, maar dit was niet zo. Nu is hij 10 jaar en hij vond het zelf ook steeds vervelender worden. Hij ging nooit bij vriendjes spelen die een hond hadden. Het ging hem in de weg zitten. Hij was er aan toe om hulp te zoeken. Tja, waar zoek je dan..via Maarten Haalboom, een trainer- supervisor, kregen we het nummer van Manon. "Ze werkt met paarden" zei Maarten. Juist ja, met paarden en Robert is bang voor honden......Maar goed, als je niks onderneemt wordt het helemaal niet beter dus bellen maar. Meteen bij het eerste telefoon gesprek voelde het goed. Ze legde uit hoe ze meestal werkt en nu klonk het logisch, paarden. De eerste afspraak was snel gemaakt.
Robert was erg zenuwachtig, en uitte dit ook toen we daar voor het eerst waren. Manon nam hem mee en na anderhalf uur was hij terug en vroeg wanneer hij weer mocht. Manon laat kinderen volledig in hun waarde, stelt ze gerust op een heel natuurlijke manier, doet samen dingen met de paarden, borstelen etc. Maar ook andere dingen zoals psycho motorische activiteiten; een grote lemniscaat tekenen met de ogen open en dicht, met beide handen om de hersenhelften te trainen en samen te laten werken. Veel open vragen en de kinderen laten praten, en veel uitleggen over het gedrag van paarden en honden. Het vertrouwen van Robert was in één sessie al enorm gegroeid. Na drie sessies zei hij dat hij wel een hond wilde!
Hierna hebben we nog één afrondende sessie gedaan en voila, dit is het resultaat. Manon stuurde af en toe een verslag om ons op de hoogte te houden van de vorderingen. Ze deed daar ook altijd een foto bij van Robert met Feykir, zo heet een van de paarden. We waren dus helemaal op de hoogte, al waren we dit ook al door de verhalen van Robert zelf! Hij raakte op de terug weg naar huis meestal niet uitgepraat over de ervaring van die dag. Hij vroeg zich geregeld af hoe het toch kon dat dit gebeurde, wat ze toch met hem deed! Dit is inderdaad geweldig, hij heeft het zelf gedaan maar met haar begeleiding. We hadden gedacht dat de angst wel minder zou worden maar dat hij zo spontaan naar onze 'buur'honden zou worden, echt super. Als hij onbekende honden tegenkomt onderweg fietst of loopt hij er gewoon langs.
Dit is een aanrader voor iedereen! Het zelfvertrouwen groeit enorm, en dat is geweldig om te merken!

Miranda de Groot